به جان مادرم گناه می کنم!!!

تعارف ندارم با تو و امثال خودم

صبح ها در آشیانه و شب ها در سوگ

مست می مانیم

                  که خرابمان نکنند

   شوریدگان ریگزار

                        باد در شقیقه مان مایوس

     لعنت به این گناه

                      من گناه می کنم!!

صبح ها که در آشیانه ام

                             و

                    شب ها که در سوگم

و بزرگ می شوم

                     شاید...

     شاید ناگزیر

برزخ کودنان روزگار

          مسخ شده

 به بوزینگان رسوا دست

                در دور دست

خون می کنند چاه های نور را

            تشنه اند و خون می خواهند

   لبانی گنگ

           کوردلان مخلص

 شرم بر پاشنه ی پاهاشان

                 مرگ در آستین چپ

روزنه ها سر به زیر

                سر به زیران بر دار

آه...

آه...

من چه را در دریچه ها پنهان کنم؟؟؟...

گوش کن!!

تو هم می شنوی مگه نه !!

ساکت، نباید بگی چی می شنوی!!

هی ساکت
                    صدات و ببر ور گر نه؟؟

بمیر..

        حالا که شنیدی بمیر..!

              بمیر تو این سکوت لعنتی؟!!

گوشت تنم را

          هدیه می دهم

به تو

 که لجن بسته ای زیر ناخن هایم

شرمنده ام

       که نوری برای پیدا کردنت

                            آرزو نمی کنم!!

تو با آن چشمهای سیاه و لبان باقوتی

عطر خیس چمنزار

آمیخته با

   بوسه های لبریز من

آه ، تو

          تو و آن گردن دلخواه

                 مرا مست می کنی

و بادپا

            در مسیر کمرگاه می دوی

آه ، تو

تو با من چه کرده ای

              که بالا می آورم

                      هیجان و اضطراب را

                             در انبوه هراس قدمهایت

شگفت ، شگفت ازبرهنگی سینه ات

       هر آنگاه که عاشقانه بر آن سر می نهم

آه ، تو

 تو در هم آغوشی ات به من چه داده ای ؟!!

چه داده ای که اینگونه نفس زنان

                             نامت را بر رگها جاری می کنم

شمار نفسهایت که به صد می رسد

                          صد بار نفس کشیده ام !!

    با تو

           با تو که فرهاد نمی شوی !!

                           اما

          شیرینی  ام را هم از یاد نبرده ای

آری تو

          دوباره تو و

                        هزار باره تو

عجیب است که کهنه  نمی شوی

   عجیب است که تازه ای

           و من

       هنوز تکیه داده ام

                                به شانه های مردانه ات

         و می ستایمت

                        بی که بدانمت...